een kwestie van groter groeien

• opening jan sikora, rotterdam, augustus 1997
sikora

“Ik vind het meer een kwestie van groter groeien,” zei ik enkele dagen vóór het overlijden van mijn vader tegen één van mijn jongere broers. Ik was bij hem en zijn vriendin ‘op de koffie’, zoals dat heet. Een bliksembezoek, van niet meer dan een uurtje. Op een gegeven moment kwamen we te spreken over ouder worden en zo. Hij vond dat ik er, – met mijn veertig jaar -, goed uitzag. Lekker bruin en zo. Gevleid, – want een beetje ijdel ben ik wel -, vertelde ik dat ik mij ook prima voelde. En dat ik niets begreep van al die mensen die het ouder worden zo’n probleem vinden. Ikzelf, zo meldde ik, heb al sinds mijn vijfentwintigste of zo een min of meer tijdloos gevoel.

“En,” zo liet ik hem ook weten, “ik weet niet of ik mijn haar wel blijf verven.” Dat deed ik namelijk. Want dat opkomende grijze, ach, het schijnt ook wel wat te hebben. Charme noemen ze dat. Nee, ik vind ouder worden meer een kwestie van ‘groter groeien’!

Toevallig of niet, maar toen ik enkele dagen later de kapper bezocht, in verband met de begrafenis van mijn vader, de volgende dag, besloot ik mijn haar niet meer te laten verven.

Of dát besluit nu te maken had met dat gesprekje met mijn broer, óf dat ik, onbewust misschien, nu mijn vader overleden was, vond dat ik dát nu wel laten kon, weet ik niet. Maar, terwijl ik de zwart geverfde lokken langzaam maar zeker plaats zag maken voor duidelijk grijs getinte dacht ik wel: ja, je bent gróter gegroeid, papa Peter Paul ! En tegelijkertijd drong zich de vraag op: zou hij nu komen, de tweede jeugd?

Dat ‘groter groeien’ is mij als begrip bijgebleven uit een vroegere broodreclame. U weet wel, de tijd van King Corn en Tarvo, het fabrieksbrood. Nóg zie ik die televisiespotjes. Van dat kleine jochie, dat zijn vader vertelde dat hij bij Japie wonen ging. Om later terug te komen. En te vertellen dat hij groter was gegroeid. Dankzij King Corn natuurlijk. Wat maakte, toentertijd, die reclame een indruk op mij! Groter groeien leek toen het ultieme geluk! Als je groter bent immers kun en mag je méér ! Je mag, als je buiten speelt, verder weg. En je droomt van zaken-eten, zoals papa dat doet. Of, als je al weer wat groter bent, van je eerste auto, of vrijpartij.

De mens, klein eerst, verwondert zich over wat de oudere mens op enig moment het gewoonste van de wereld lijkt te vinden: het licht, de vogels, een takje. Over iedere stap, iedere ontdekking die hij doet verwondert hij zich. Steeds weer. Hij lééft, dan nog, tot het uiterste, tot het innigste. En hij onderzoekt alles, nieuwsgierig als dat hij is. Naarmate hij ouder wordt, de mens, vindt hij, wordt alles gewoner, vanzelfsprekender ook.

Zó gewoon wordt het, dat het sleur wordt, bijna. En dan, op een dag, opeens, zo lijkt het wel, ontdekt hij: zó gewoon, zó normaal is het niet. Niets is vanzelfsprekend. Alles wat je doet of laat, meemaakt of ziet gebeuren, tekent je. Vormt je, draagt bij tot jouw groei als mens. Niets is zomaar. Je bent als een blad aan een boom: steeds mooier en in betekenis toenemend. Om ultiem, uiteindelijk weer voeding te zijn voor nieuw leven, nieuw inzicht.

Je moet het leven leren kennen. Dat is een lange weg. Maar ontdek je het, dan ontdek je in jezelf een mens die, dankzij alles wat hij ervaart, steeds opnieuw, mooier wordt, en in betekenis toeneemt. Een mens dat zichzelf telkens uitdaagt tot het zoeken naar nieuwe wegen.

Met telkens weer nieuwe verwondering, als ben je in een nieuwe jeugd. En wéér lééf je, tot het uiterste, tot het innigste. O, je bent ouder misschien, maar vól levensvreugde: je bent rijper, je bent groter gegroeid!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s