Ik ben terug op Boogie Street…

“Ik ben terug op Boogie Street,” zingt Leonard Cohen op twee verschillende nummers van dit album met de karakteristieke titel “Ten New Songs”.

In “A Thousand Kisses Deep” verwijst hij naar zijn zen-speurtocht: ‘Summoned now to deal/ with your invincible defeat/ You live your life as if it’s real’.

Cohen, meer dichter dan muzikant, heeft sinds zijn vroegere albums, de neiging te vertrouwen op samenwerkingen met muzikanten om zijn muziek samen te stellen. Op dit album is zijn partner de voormalige achtergrondzangeres Sharon Robinson. Een feestneus zal Cohen nooit worden, maar door kundig op hun plek gezette luchtige songs als “That Don’t Make It Junk”, en de melodieuze rijkdom van de plaat, klinkt “Ten New Songs” overal lucide en geïnspireerd.

Advertenties

Van een kleine vonk komt een groot vuur…

‘Old Ideas’ – Leonard Cohen zingt met de gratie van een man die beseft dat het te laat is om het geweer van schouder te veranderen

“I got no future, I know my days are few”, zingt Leonard Cohen op Darkness, één van de nummers op zijn twaalfde album ‘Old Ideas’. Toch heeft de bejaarde Cohen na een carrière van 45 jaar en elf albums nog het nodige te melden. Alsof hij de Dood recht in de ogen keek en met zijn diepe, bezwerende stem proclameerde dat hij hier nog niet helemaal klaar was.

De notie dat hem niet veel tijd meer gegeven is, dringt duidelijk door in deze tien liedjes, maar zonder dat het ergens naargeestig of meelijwekkend wordt. Cohen klinkt nog strijdbaar en vitaal, doch tegelijkertijd getekend door het leven. De intonatie van zijn brommende praatzang geeft ieder woord dat telt extra gewicht.
Cohen bezorgt je enerzijds koude rillingen op nummers als ‘Show Me The Place’ en ‘Come Healing’, terwijl hij je geruststelt op ‘Anyhow’ en ‘Banjo’. En ‘Different Sides’ is geniaal in zijn uitvoering. De Canadees spuugt de Dood in het gezicht en daagt hem uit. Hij ridiculiseert zijn eigen sterfelijkheid zoals enkel grote dichters dat aandurven.

Patrick Leonard (vooral bekend van zijn vele werk met Madonna en aan MTV Unplugged) heeft een belangrijk aandeel op dit album als producer, muzikant en coauteur. Hij en zijn collega-producers zorgen voor sobere arrangementen, allen in dienst van de tekst. De bijdrage van The Webb Sisters is bloedstollend mooi.

Populaire problemen…

Prachtplaat. Om héél lang en langzaam van te genieten.

‘Popular problems’ van Leonard Cohen is een prachtplaat om héél lang en langzaam van te genieten. De zanger onderstreept daarmee zijn imago als de coolste (bijna) 80-jarige van de planeet.

Rust en aandacht, daar gaat het om. Zoals in in de openingstrack ‘Slow’. Daarin bezingt hij graag de tijd te nemen. Zoals dat gaat bij Cohen, krijgt de tekst al snel een erotische lading. Tegen een wat al te haastige geliefde:

All your moves are swift
All your turns are tight
Let me catch my breath
I thought we had all night

Op ‘Popular problems’ laat Cohen het gaspedaal echt heel ver omhoog komen. In sommige songs ligt het tempo zelfs zo laag dat ze nauwelijks vooruit lijken te komen. Bezwaarlijk? Integendeel. Op heel het album klinkt een diepe en donkere, soulvolle groove. Heel even doet het geluid denken aan een op het verkeerde toerental afgespeelde funksingle, maar zit je er eenmaal in, dan kom je er nog maar moeilijk uit. Die vooral door bas gedomineerde sound is de perfecte ondergrond voor Cohens zang, hoewel zang een wat groot woord is voor wat we horen; Cohen declameert roestig fluisterend. Maar je mist geen woord van wat hij meldt over – typische Cohenonderwerpen – de liefde, dood, religie en de toestand in de wereld.

The African Trilogy

Tap Root Manuscript is het zesde studio album van Neil Diamond, uitgebracht in 1970. Het was een van de meest experimentele albums die hij opnam, met prominente Afrikaanse klanken en instrumenten. Het album eindigde als een commercieel succes, met een reeks van top 40 hits.

Cracklin Rosie is een van de grootste hits die Neil Diamond heeft. Maar dat is niet het enige. Vanaf track nummer 6 hoor je iets anders, een kinderkoor dat zingt. Een instrumentaal nummer (dat werkelijk briljant is) en Afrikaanse invloeden. Een reeks van nummers die bekend staat als “The African Trilogy.”

Diamond studeerde Afrikaanse cultuur op de Kenyon Missie, de Verenigde Naties en de afdeling Afrikaanse Studies aan de UCLA.

Voor de neutrale luisteraar is dat misschien niet interessant, maar diegenen die van verschillende invloeden houden is dit een genot. Dit is een cd met alles erop en eraan. Uptempo, ballad, instrumentaal. Wat wil je nog meer? Het album was een van de meest experimentele van zijn tijd. Maar zijn voorbeeld ondervond in de latere jaren veel belangstelling van andere westerse musici. Waarbij je moet denken aan Peter Gabriel’s My Life in the Bush (1980) of Ghosts van David Byrne met Brian Eno (1981). En wat te denken van Graceland met Paul Simon (1986).

Waar woorden tekort schieten spreekt de muziek

Sarah Brightman (Berkhamsted, Hertfordshire, 14 augustus 1960) is een Engelse zangeres, die vooral bekend is geworden in het genre van de musical, maar die ook opera-aria’s zingt. Kenmerkend zijn haar zuivere zangstem en het grote bereik.

Ze was gehuwd met de musicalcomponist Andrew Lloyd Webber, die een aantal hoofdrollen in zijn musicals speciaal voor haar sopraanstem schreef. Een van haar fraaiste rollen was die van Christine Daaé in The Phantom of the Opera. Na haar scheiding van Lloyd Webber heeft ze zich meer toegelegd op het zingen van opera aria’s, nadat ze haar stem verder geschoold had.

Ze geeft concerten en brengt cd’s uit, maar heeft nog geen rollen in operatheaters vertolkt. Meer algemene bekendheid kreeg ze door het uitbrengen van popmuzieknummers, soms samen met andere artiesten zoals Andrea Bocelli, met wie zij het nummer Time to Say Goodbye (Con te partirò) zong.

Maar kijk – en vooral: luister – ook eens naar:

De muzikant als jongleur van harmonie

Een jazzmuzikant is een jongleur die harmonieën gebruikt in plaats van sinaasappels…

De muzikant Richard Doodkorte is altijd op zoek naar nieuw harmonische en melodisch materiaal zonder de traditionele jazzmuziek te verloochenen. Met die focus ontwikkelt en uit hij zich. “My one ad only love” is daarvan een parelend resultaat.

Luister ook eens naar “Folded hands”(2009)

En voor de liefhebbers: “Chestnuts Roasting on an Open Fire”(2013)

Meer informatie: http://www.richarddoodkorte.com

Nieuwste CD: The Search

richarddoodkortequartet

Download

Melody road – dankzij muziek genieten hartstochten zichzelf

Melody Road – Neil Diamond (oktober 2014)

melody road

Een van de eerste lp’s die ik ooit kocht, was Jonathan Livingstone Seagull. Een plaat waarmee ik niet veel later ook mijn vader aangenaam verraste. Sedertdien ben ik een fan van Neil Diamond. Zijn werk uit de vroege jaren 70 was en is best te pruimen. Met de live-plaat Hot August Night als een van zijn klassieke hoogtepunten. In de jaren die daarop volgden, verschenen er – helaas – ook wel mindere platen.

Dat duurde tot 2005. Toen verraste Neil Diamond vriend en vijand met het geweldige album “12 Songs” met twaalf goudeerlijke songs, ontdaan van alle franje en met zijn nog altijd uitstekende stem in de hoofdrol. In 2008 volgde nog zo’n mooi cadeautje: Home Before Dark. Daarna leek het over met de carrière van Neil Diamond. En dan, dan is daar de inmiddels 73-jarige singer-songwriter met zijn nieuwe plaat Melody Road.

Melody Road bevat prachtige songs met arrangementen die je bij tijd en wijle weer terugbrengen naar de beginjaren van zijn carrière. Neil Diamond klinkt ondanks zijn leeftijd warm en krachtig als in zijn beste jaren.

Neil Diamond – voluit Neil Leslie Diamond (New York, 24 januari 1941) – is een Amerikaanse zanger en liedjesschrijver. Zijn bekendste hit is Sweet Caroline uit 1969. Daarnaast acteerde hij in een film, The Jazz Singer uit 1980, die hem de hit Love on the Rocks opleverde.

Diamond begon in 1958, met songs als Blue Destiny en A Million Miles Away, waarover hij zei “The first song I ever wrote on a piano. I played all the instruments on this demo… because I worked cheap”.

Hij werd vooral populair in de jaren zestig en zeventig. Hij schreef daarbij niet alleen voor zichzelf, maar ook bijvoorbeeld voor The Monkees (A little bit me, a little bit you). Zijn livealbum Hot August Night (1972) vormde de definitieve doorbraak en werd overal bijzonder goed verkocht, zeker in Australië. Mede door dit album wordt hij ook wel als dé popartiest van de jaren zeventig beschouwd.

Na deze plaat volgden nog de nodige pareltjes, zoals Jonathan Livingstone Seagull, Serenade, Beautiful Noise, Love at the Greek en The Jazz Singer.

Veel van zijn songs, vooral die uit zijn begintijd (Red Red Wine, Girl You’ll be a Woman Soon en I’m a Believer), werden door anderen gezongen en ook voor films gebruikt (o.a. Pulp Fiction en Shrek).

In 1980 speelde Neil Diamond de hoofdrol in de tweede remake van de film “The Jazz Singer” van Richard Fleischer. In deze film vertolkt hij de rol van de zoon van een joodse cantor welke zijn droom om popster te worden nastreeft.

In 1998 brachten Neil Diamond en Elmer Bernstein The Movie Album: As Time Goes By uit. Het album kwam in de Billboard 200 chart op de 31ste plaats.

Toen de carrière van Neil Diamond op zijn einde leek te lopen waren er plots drie nieuwe en opvallende cd’s: Three Chord Opera, 12 Songs en Home before dark. Mede door het producerswerk van Rick Rubin (laatste twee albums) en door zelfgeschreven teksten, brachten zij nieuw succes.

Op 14 mei 2008 kwam zijn album Home Before Dark op de eerste plaats binnen in de Billboard Top 200, het was zijn eerste Amerikaanse nummer 1-album.

Op 21 oktober 2014 verscheen zijn nieuwe studioalbum: “Melody Road”.