Black Woodstock

wattstax

  • Wattstax

Wattstax is de muziekdocumentaire over het muziekevenement in het Los Angeles Coliseum in 1972. Het festival stond in de samenleving ook bekend als ‘black Woodstock’.

Deze documentaire bevat beelden van de explosieve optredens van Isaac Hayes, Albert King, Rufus en Carla Thomas, de Staple Singers en vele andere grootheden van soul, R&B, en gospel. De film is meer dan een registratie van optredens. De filmploeg bezocht Watts om met mensen op straat te praten, in kapperszaken, restaurants en in kerken waar ze behalve interviews ook gospeloptredens draaiden. Uiteindelijk werd de film een rijk tableau van een gemeenschap die een overgang doormaakt in de nasleep van een vernietigende reeks rellen. We zien de bijtende humor van Richard Pryor en het gloeiend hete optreden van Isaac Hayes. De ceremoniemeester was niemand minder dan Jesse Jackson. Zijn stijl als gastheer balanceert op een haarfijne grens tussen ‘get-down entertainment’, politieke retoriek met opgeheven vuist en godsdienstig reveil. Toen de film gemaakt werd, werd hij te pittig, politiek controversieel,en te zwart bevonden om breed op TV te worden uitgezonden of vertoond in de filmtheaters.

De Katonaut

katonaut

  • Pettson & Findus

De chaotische kat Findus van opa Pettson houdt niet van opruimen en schrijft daarom een brief aan de koning met het verzoek om de wet te veranderen. Daarin moet staan dat katten geen ordelijke dieren hoeven te zijn.

Terwijl het duo op een antwoord van de koning wacht, gebeuren er allerlei vreemde dingen in de vorm van een aaneenschakeling van vrolijke, korte verhaaltjes. Zo krijgen ze onverwacht bezoek van een “coole“ tijger, kippen die uit de ruimte komen vallen en een luidruchtig familielid. Als klap op de vuurpijl komt Findus’ grote droom uit: hij zal de ruimte in gelanceerd worden voor een trip naar de maan, als een echte ‘katonaut’. Deze opvolger van Pettson en Findus: Katten och gubbens år is minstens net zo leuk, vindingrijk en sympathiek.

Pettson en Findus, een oude man en een rusteloze kat, werden geboren in de prentenboeken van Sven Nordqvist. Gebaseerd op een succesvolle reeks kinderboeken van de Zweedse Sven Nordqvist, bestaan er naast films ook boeken en werden er een tv-serie en computerspel over het vindingrijke duo gemaakt.

genre
Animatie

regie
Torbjörn Jansson, Albert Hanan Kaminski

duur
75 minuten

taal
Nederlands

Land & Jaar
Zweden 2000

Verwering met jou

weathering

  • Weathering with You

Makoto Shinkai, schrijver en regisseur van de meest succesvolle anime aller tijden Your Name, brengt opnieuw een prachtige anime naar het witte doek.

De 16-jarige Hodaka besluit om zijn woonplaats, een klein dorp op een geïsoleerd eiland, achter zich te laten en te verhuizen naar Tokio. Hier wordt hij getroffen door eenzaamheid. Met weinig geld en in een periode van uitzonderlijk slecht weer, houdt hij zijn hoofd maar moeizaam boven water. Maar dan ontmoet hij Hina, een vrolijke jonge meid die samenwoont met haar broertje. Zij beschikt over een geheimzinnige gave: de gave om de regen te stoppen en de lucht te klaren.

Makoto Shinkai’s eerste baan was bij computerspelontwikkelaar Nihon Falcom, waar hij vijf jaar werkte aan videoclips voor diverse spellen. Hier ontmoette hij muzikant Tenmon, die later de muziek voor zijn films ging verzorgen. Shinkai’s meest succesvolle film was Your Name (2016), die werd uitgeroepen tot beste animefilm aller tijden

In naam van de aarde

nom

  • Au Nom de la Terre

Het leven lacht de vijfentwintigjarige Pierre Jarjeau toe. Na een avontuur als cowboy in Wyoming keert hij terug naar huis, klaar om met zijn verloofde Claire het boerenbedrijf van zijn ouders over te nemen. Twintig jaar later hebben niet alleen de boerderij en het gezin zich uitgebreid, maar ook de schuldenlast. Ondanks de liefde van zijn vrouw en kinderen gaat Pierre langzaam ten onder aan de druk van de industrialisering en de globalisering van het vak dat eens zijn passie was.

Au Nom de la Terre is een intiem familiedrama over een worstelend boerengezin dat zich staande probeert te houden in een tijd waarin landbouwdiscussies hoog oplaaien. Een film van debuterend regisseur Edouard Bergeon, gemaakt voor zijn vader.

De film is een zeer persoonlijk project voor regisseur Edouard Bergeon, die Au Nom de la Terre in naam van zijn vader maakte. Zij vader was een bevlogen boer die tientallen jaren vocht voor zijn bestaan en daar een hoge prijs voor betaalde.

Geweldige gratie

aretha.png

  • Amazing grace

Amazing Grace is een documentaire over de opnames van Aretha Franklin’s album ‘Amazing Grace’ in de New Temple Missionary Baptist Church in Los Angeles in januari 1972.

Halverwege Aretha Franklins gospelset in documentaire Amazing Grace zegt de dominee tegen het publiek: ‘Als je de spirit nu nog niet hebt gevoeld, voel dan maar the next best thing.’ Maar wie de spirit dan nog niet voelde, heeft wat op te biechten. Vanaf de eerste minuten in de ben je verloren, zó indrukwekkend is het: een 30-koppig gospelkoor, een band, een orgel en The Queen of Soul op de toppen van haar kunnen. De diva-kroon ging af, de entourage bleef thuis. Dit was een thuiswedstrijd. Dat de beelden van de live opnamen van Franklins gospelalbum nu eindelijk te zien zijn is op zich al een wonder: vijftig jaar lagen ze te verstoffen, maar aan kracht hebben ze niets ingeboet. We zien geen pratende hoofden van grijze muziekjournalisten, geen voice-overs van haar familie. De muziek en de close-ups doen het werk. Glimmende ogen en wiegende heupen in het publiek, een vaderlijke hand die wat zweet wegveegt, koorleden die het niet kunnen laten om op te springen en mee te brullen. Noem het God, noem het energie, noem het Aretha Franklin: er gebeurde dat weekend in 1972 – en nu in je filmtheater – iets groots. Dit is geen concertregistratie, dit is een ervaring. Halleluja!

De film Amazing Grace zou in 1972 al worden uitgebracht. De originele regisseur (Sydney Pollack) was echter niet in staat om de film te voltooien omdat hij geen klapbord had gebruikt voor het synchroniseren van het beeld en geluid. De film belandde meer dan 38 jaar in de studiokluis. Voor zijn dood in 2008 droeg Pollack de beelden over aan producent Alan Elliott, die er na twee jaar in slaagde het beeld en geluid te synchroniseren en de film af te maken.

 

De jeugd van Ivan

ivan.png

  • Tarkovski: De jeugd van Ivan

De ouders van de twaalfjarige Ivan zijn door de nazi’s vermoord. Gedreven door haat sluit de jongen zich aan bij een groep partizanen aan het front om tegen de Duitsers te strijden.

Tarkovski’s eerste lange film biedt een voor Russische begrippen ongebruikelijke kijk op de Tweede Wereldoorlog. Het is geen conformistische sovjetoorlogsfilm vol heroïsche wapenfeiten maar een geëngageerde, persoonlijke getuigenis.

Ivan is een Russische jongen, die tegelijkertijd symbool staat voor alle kinderen die slachtoffer worden van oorlogsgeweld – een heden ten dage al te actueel thema.

“De jeugd van Ivan” (1962) viel op door zijn visuele kwaliteiten; de verbeelding van dromen speelt een belangrijke rol. De Sovjetregering was er minder over te spreken, waardoor de film vrijwel geen aandacht kreeg en in een kleine roulatie werd uitgebracht. Nu is zijn meesterlijke debuut te zien in een nieuwe restauratie.

Andrej Tarkovksi (1932 – 1989) is een Russische filmmaker ten tijden van de Sovjet Unie. Hij wordt beschouwd als een van de grootste filmmakers uit de geschiedenis.

Magische sappige peer

grote peer.png

In het kleine havenstadje Solby hebben Mitcho de waterrat en Sebastiaan de olifant een goed leven.

Op een dag vinden ze een fles in de zee met daarin een mysterieuze boodschap. De brief blijkt van de burgemeester die al jaren vermist wordt. Hij zit op een geheimzinnig eiland en heeft een geweldige ontdekking gedaan. In de fles zit ook een zaadje, wat uitgroeit tot… een mega grote peer! Maar de gemene locoburgemeester Kwast is helemaal niet blij met een grote peer in zijn stad. Om de peer te beschermen en de oude burgemeester te vinden besluiten Mitcho en Sebastiaan op zoektocht te gaan. Met behulp van de gekke professor Glykose gaan ze de open zee op, waar zeemonsters en rare piraten op de loer liggen. Gelukkig hebben ze de mega grote peer om hen te beschermen. Een ongelooflijk, magisch en sappig avontuur!

https://youtu.be/7gBsODVK0lk

Het ongelooflijke verhaal van de mega grote peer is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Deense auteur Jakob Martin Strid. Deze vlot geanimeerde film vangt de rijke verbeeldingskracht en humor van het kinderboek.

Jezelf vinden en zijn

Van mars naar Venus.png

  • Gijs gaat bij zijn vader in de leer om schipper te worden. Tijdens hun reis durft hij niet te vertellen dat hij de behoefte voelt om te crossdressen.

Gijs is zeventien jaar oud en vaart, als stage voor zijn opleiding, met zijn vader Ad mee op de binnenvaart van Nederland naar Wallonië. Voor het eerst sinds lange tijd zijn vader en zoon op elkaar aangewezen. De communicatie tijdens de werkzaamheden aan boord gaan goed, maar op privévlak blijken de juiste woorden moeilijk te vinden. Gijs leidt een dubbelleven; hij voelt de behoefte om zich soms te kleden als vrouw, ofwel crossdressen. Dit doet hij in het geheim, bang voor de mening van anderen.

‘Van Mars naar Venus’ is de afstudeerfilm van Kevin Kok, die dit jaar afstudeert van de Hogeschool van de Kunsten in Utrecht.

Crossdressen is iets wat weinig aandacht krijgt in de media en in de maatschappij. Desondanks zijn er toch veel mensen die aan crossdressen doen, maar hier niet voor uit durven te komen. Met deze film willen ze het onderwerp onder de aandacht te brengen. Met hopelijk het resultaat dat crossdressers zich gehoord en gezien voelen en de moed verzamelen om het bespreekbaar te maken. Anderzijds hopen ze door het verhaal van Gijs te vertellen meer begrip te kweken, zodat crossdressers niet meer bestempeld worden als freak, maar gewoon als mens.

Wat nooit geneest

alzheimer.png

12 Jaar geleden was ik met mijn beste vriend Paul op vakantie in Zwitserland. Hij ging ’s morgens brood halen en zou binnen vijf minuten terug zijn. Anderhalf uur later kwam hij terug. Hij was verdwaald. Het brood was hij vergeten.

Een half jaar later ging hij voor onderzoek naar het ziekenhuis. ‘Ik heb Alzheimer’, zei hij, ‘en volgens de dokter heb ik nog maar vijf jaar te leven’.

Dat is nu 12 jaar geleden.

Inmiddels zit Paul in een tehuis. ‘Jong dement’ noemt men dat. Beetje bij beetje heb ik hem moeten afgeven. Zien hoe zijn briljante brein draadje voor draadje uit elkaar valt. Hoe zijn vaardigheden één voor één wegvallen.

Wat mij troost is dat hij zelfs nu nog onmiskenbaar Paul is. In de kleinste dingen die hij doet herken ik hem. En hij herkent mij nog.

Een jaar geleden kwam ik terug van een bezoek aan hem (tweeënhalf uur in de auto). En ik begon een brief aan hem te schrijven. Dit lied is die brief. Ik ben toen achter de piano gekropen en heb er muziek onder gezet. Binnen vijf minuten was het af. Daarna heb ik er niks meer aan veranderd.

Hoop dat je ’t mooi vindt.

http://www.KeesMeerman.com