Jezelf vinden en zijn

Van mars naar Venus.png

  • Gijs gaat bij zijn vader in de leer om schipper te worden. Tijdens hun reis durft hij niet te vertellen dat hij de behoefte voelt om te crossdressen.

Gijs is zeventien jaar oud en vaart, als stage voor zijn opleiding, met zijn vader Ad mee op de binnenvaart van Nederland naar Wallonië. Voor het eerst sinds lange tijd zijn vader en zoon op elkaar aangewezen. De communicatie tijdens de werkzaamheden aan boord gaan goed, maar op privévlak blijken de juiste woorden moeilijk te vinden. Gijs leidt een dubbelleven; hij voelt de behoefte om zich soms te kleden als vrouw, ofwel crossdressen. Dit doet hij in het geheim, bang voor de mening van anderen.

‘Van Mars naar Venus’ is de afstudeerfilm van Kevin Kok, die dit jaar afstudeert van de Hogeschool van de Kunsten in Utrecht.

Crossdressen is iets wat weinig aandacht krijgt in de media en in de maatschappij. Desondanks zijn er toch veel mensen die aan crossdressen doen, maar hier niet voor uit durven te komen. Met deze film willen ze het onderwerp onder de aandacht te brengen. Met hopelijk het resultaat dat crossdressers zich gehoord en gezien voelen en de moed verzamelen om het bespreekbaar te maken. Anderzijds hopen ze door het verhaal van Gijs te vertellen meer begrip te kweken, zodat crossdressers niet meer bestempeld worden als freak, maar gewoon als mens.

Advertenties

Wat nooit geneest

alzheimer.png

12 Jaar geleden was ik met mijn beste vriend Paul op vakantie in Zwitserland. Hij ging ’s morgens brood halen en zou binnen vijf minuten terug zijn. Anderhalf uur later kwam hij terug. Hij was verdwaald. Het brood was hij vergeten.

Een half jaar later ging hij voor onderzoek naar het ziekenhuis. ‘Ik heb Alzheimer’, zei hij, ‘en volgens de dokter heb ik nog maar vijf jaar te leven’.

Dat is nu 12 jaar geleden.

Inmiddels zit Paul in een tehuis. ‘Jong dement’ noemt men dat. Beetje bij beetje heb ik hem moeten afgeven. Zien hoe zijn briljante brein draadje voor draadje uit elkaar valt. Hoe zijn vaardigheden één voor één wegvallen.

Wat mij troost is dat hij zelfs nu nog onmiskenbaar Paul is. In de kleinste dingen die hij doet herken ik hem. En hij herkent mij nog.

Een jaar geleden kwam ik terug van een bezoek aan hem (tweeënhalf uur in de auto). En ik begon een brief aan hem te schrijven. Dit lied is die brief. Ik ben toen achter de piano gekropen en heb er muziek onder gezet. Binnen vijf minuten was het af. Daarna heb ik er niks meer aan veranderd.

Hoop dat je ’t mooi vindt.

http://www.KeesMeerman.com