een portemonnee kan net zo goed een verhalenbundel zijn

• de kunstlobby, 24 februari 2007
Wallet
Volgens een indiaans gezegde moet je eerst drie manen in iemands mocassins lopen voordat je iemand beoordeelt. Zoveel geduld oefenen wij – u én ik – in de regel niet.

U kent mij niet, summier of beter. Maar vanaf het moment dat u uw aandacht op mij gericht heeft, heeft u zich een beeld van mij gevormd. Of zoekt u bevestiging van het beeld dat u al van mij heeft. Wellicht heeft u ook al een mening over mij. Abstract of heel geprononceerd. In de loop van deze bijeenkomst kan het beeld dat u van mij heeft bijgesteld worden. De sfeer van deze bijeenkomst, mijn bijdrage daaraan, uw perceptie daarvan, zij dragen bij aan het beeld dat u per saldo van mij overhoudt.

Het beeld dat u zich van mij vormt kán overeenkomen met mijn zelfbeeld. Vaker echter verschilt het sterk daarvan. Volgens mijn C.V. zult u mij ervaren als een authentiek leider: energiek en daadkrachtig. Een op zijn opdracht betrokken persoonlijkheid; iemand die duidelijk en direct communiceert, verbindingen weet te leggen en mensen mee kan krijgen in het pragmatisch aanpakken van kansen. Iemand die zich laat inspireren door zijn omgeving. Iemand met passie, sociaal vaardig, analytisch scherp, creatief en enthousiasmerend en een vlotte hand van schrijven.

Feitelijk echter ben ik een wat verlegen, wellicht zelfs kopschuwe persoonlijkheid. Op een bepaalde manier trots op het feit dat ik een tentoonstelling als deze mag openen. En tegelijkertijd verschrikkelijk benauwd dat ik het er niet goed van af zal brengen. Ziet u dat?

Maar hoe ik ook naar mijzelf kijk, welk zelfbeeld ik ook heb, mijn omgeving ziet steeds iets of iemand anders! Wat en wie mijn omgeving ziet, wordt bepaald door de rol, de verhouding tot elkaar, de omstandigheden, de plaats, de tijd, de omgeving en de sfeer. Zo beschouwd ben ik een veelkoppige persoonlijkheid!

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet! U kent het ongetwijfeld, het spelletje, waarbij een voorwerp moet worden geraden, dat een van de spelers in gedachten heeft. Het enige kenmerk dat hij geeft is de kleur. De overige deelnemers mogen dan om de beurt raden wat het zou kunnen zijn. Degene die de vraag heeft gesteld, antwoordt alleen met “ja” of “nee”. Wordt het voorwerp geraden, dan is de rader aan de beurt de vraag te stellen.

Een serieuze variant op dit spelletje is de SIRE-campagne die aandacht vraagt voor seksueel misbruik, huiselijk geweld, een tirannieke ouder, kinderprostitutie, etc. Om Nederland de ogen te openen voor de grootschaligheid van kinderleed lanceerde SIRE de campagne ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’. Om mensen de ogen te openen en daadwerkelijk te laten kijken naar hun omgeving. En dat zij over dat wat zij zien met elkaar praten en dat iedereen bij zichzelf gaat bedenken of dat wat hij ziet wel kan; óf dat hij of zij er wat aan moet doen.

Kunstwerken zijn een soortgelijke uitnodiging. Zij doen een beroep op de éigen inbeeldingkracht van de aanschouwer. Vragen verder te gaan dan te kijken is! En, als je dat doet, zult u ontdekken dat een portemonnee net zo goed een verhalenbundel kan zijn!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s